วันต่อมา ในทันทีที่พระธิดานั่งลงเพื่อรับประทานอาหารพลันก็มีเสียงดัง " ตุบ-ตุบ-ตุบ " อย่างกับมีเสียงใคร
กำลังขึ้นมาที่บันใดหินอ่อน แล้วก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงเรียก....
" พระธิดาคนงามโปรดฟังทางนี้หน่อย เปิดประตูคอยที่รักจักมาหา
จำได้ไหมคำมั่นที่สัญญา ณ อุทยานริมสระน้ำใต้ร่มเงา "
พระธิดาเมื่อได้ยินเสียงเรียกเช่นนั้น ก็สะดุ้ง จนพระพักตร์เสียทันที เพราะพระองค์นั้นทราบดีว่ามันเป็นเสียง
ของใคร?...นั่นเอง พระราชาผู้เป็นพระราชบิดาเมื่อทรงเห็นกิริยาอาการแปลก ๆ ของพระธิดาเข้าอย่างนั้น
จึงเอ่ยถามขึ้นว่า " มีอะไรหรือเปล่าลูกหญิงใครมาเคาะประตูเรียกลูกหรือ? "
ดังนั้นพระธิดาจึงพูดกับกบว่า " หากเจ้าสามารถนำลูกบอลทองคำกลับมาคืนให้กับฉันได้ ฉันก็จะทำตามในสิ่งที่เจ้าขอ "
กบเมื่อได้ฟังดังนั้นก็ยิ้มอย่างพึงใจ ก่อนจะพูดต่อไปว่า " อย่าลืมสัญญานะพระเจ้าข้า ที่หม่อมฉันขอร่วมโต๊ะ
เสวยกับพระองค์ และเรื่องขอนอนร่วมเตียง และขอไปทุกที่ที่พระองค์ไป พระเจ้าข้า " " เราบอกแล้วไง
ว่าเราให้สัญญา " พระธิดาให้คำมั่น แล้วพอสิ้นคำของพระองค์ เจ้ากบก็ดำลงไปในน้ำ เพียงครู่เดียวมันก็โผล่ขึ้นมา
พร้อมกับลูกบอลทองคำ และนำมาถวายพระธิดา พระองค์รีบหยิบลูกบอลทองคำจากปากกบทันที แล้วก็
รีบวิ่งหนีจากไป โดยไม่สนใจเสียงเรียกของเจ้ากบที่ดังตามหลังของพระองค์เลยสักนิดเดียว " พระองค์หญิง
รอคนรักของพระองค์ด้วย....พระเจ้าข้า รอหม่อมฉันด้วย ! ! " แต่หากพระธิดาไม่ฟังเสียง ไม่แม้แต่ที่จะหันมา
มองมันให้เสียสายตาของพระองค์เสียด้วยซ้ำ....
พระธิดาทรงอึกอักเล็กน้อย ก่อนที่จะตอบว่า " เอ่อ...กบเพคะ เสด็จพ่อ นั่นเสียงกบ " " กบ ! " พระราชาทรงอุทาน
ด้วยความประหลาดพระทัย " เพคะ " พระธิดาทรงตอบเสียงอ่อย พระราชาทรงรวบช้อน แล้วตรัสถามว่า
" กบมาเคาะประตูเรียกลูกทำไม ? ไหนเรื่องราวมันเป็นอย่างไร ? เล่าให้พ่อฟังซิลูก " พระธิดาจึงทรงเล่าเรื่องทั้งหมด
ให้พระบิดาฟัง เมื่อฟังจบพระราชาก็ตรัสว่า " การถือคำสัตย์คำมั่น เป็นสิ่งที่ผู้เจริญควรยึดถือ เราให้คำสัญญาสิ่งใด
กับผู้ใดก็ควรจะปฏิบัติตามคำนั้นนะลูก จงเปิดประตูให้เขาเข้ามาสิ " ดังนั้นพระธิดาจึงจำต้องสั่งให้มหาดเล็กประจำ
โต๊ะเสวยไปเปิดประตูรับให้กบเข้ามา เมื่อมหาดเล็กได้นำกบมาถึงที่โต๊ะเสวยแล้ว เจ้ากบก็เอ่ยขึ้นทันทีว่า.....
" องค์หญิง กรุณาจับคนรักของพระองค์ขึ้นไปนั่งบนโต๊ะเสวยข้าง ๆ พระองค์ด้วยสิ ! พระเจ้าข้า " พระธิดา
ทรงลังเล และทำท่าจะไม่ยอม แต่พระราชาตรัสสั่งให้พระองค์ทรงทำตามคำของกบ ส่วนเจ้ากบเมื่อได้ขึ้นมา
ที่บนโต๊ะเสวยได้ ก็บอกกับพระธิดาต่อไปว่า " ช่วยขยับจานของพระองค์ให้เข้ามาใกล้ ๆ หม่อมฉันด้วยสิ
หม่อมฉันจะได้กินอาหารจากจานของพระองค์ " ซึ่งพระธิดาก็ทำตามอย่างจำยอม ทั้ง ๆ ที่พระองค์นั้นสุดแสน
ที่จะรังเกียจรูปร่างอันน่าขยะแขยง และลิ้นที่ยาว ๆ ของเจ้ากบที่กำลังแลบลิ้นของมันออกมาตวัดเลียกินน้ำซุปที่
อยู่ในจานเสวยของพระองค์เป็นอย่างมากก็ตาม และเมื่อมันกินอาหารจนอิ่มหนำสำราญแล้ว มันก็ยังบอกกับ
พระธิดาด้วยอีกว่า .........
" ช่วยนำหม่อมฉันขึ้นไปที่ห้องบรรทมด้วย แล้วก็วางหม่อมฉันลงนอนบนเตียงน้อย ๆ ของพระองค์ด้วยนะ "
เจ้าหญิงนึกรังเกียจเจ้ากบจนแทบจะทนไม่ไหว แต่ก็ต้องฝืนพระทัยทำตาม เพราะด้วยกำลังอยู่ต่อหน้าพระบิดา
นั่นเอง พระองค์จึงจำต้องหยิบเอาเจ้ากบตัวลื่นที่แสนจะน่าเกียจตัวนั้นติดมือมาที่ห้องบรรทมของพระองค์ด้วย...
แต่เมื่อมาถึงห้องบรรทมอันเป็นที่ลับสายตาของทุกคนโดยเฉพาะพระบิดาแล้ว พระธิดาก็ทรงวางเจ้ากบลงกับพื้น
อย่างไม่สนใจใยดี แล้วพระองค์ก็เสด็จไปสรงน้ำ เตรียมตัวบรรทมโดยไม่สนใจมัน เจ้ากบมองการกระทำ
ของพระธิดาอยู่นานพอสมควรก่อนที่จะพูดขึ้นว่า " พระธิดาเจ้าขา หม่อมฉันเองก็ต้องการพักผ่อนเช่นเดียวกัน
นะเจ้าข้า กรุณาพาหม่อมฉันขึ้นไปนอนบนแท่นบรรทมด้วยสิ มิเช่นนั้นแล้ว หม่อมฉันจะฟ้องพระบิดาว่าพระองค์
ไม่ทำตามสัญญาที่ให้ไว้... " พระธิดาก็เลยจำต้องยอมและจำใจจับมันขึ้นมาวางไว้บนแท่นบรรทมด้วย เจ้ากบเมื่อขึ้น
มาบนแท่นบรรทมได้ก็ทำท่านอนหงายอวดท้องที่ป่อง ๆของมัน แล้วทำหลับตานอนนิ่งเหมือนอย่างกับว่ามันนั้น
ช่างเหน็ดเหนื่อย และง่วงนอนเสียเหลือเกินเลยล่ะ... แต่พอพระธิดากำลังจะล้มตัวลงนอนลงไปที่ข้าง ๆ มันเข้าเท่านั้น
มันก็ลืมตาอันใสแจ๋วของมันขึ้นมาในทันที...
แล้วทูลพระธิดาแกมบังคับว่า " หม่อมฉันเป็นคนรักของพระองค์นี่นะ
ถ้าอย่างนั้นพระองค์จะต้องจูบหม่อมฉันเสียก่อนที่จะบรรทมสิถึงจะถูก ไม่งั้นหม่อมฉันจะไปฟ้องพระบิดา สิ..
จูบฉันหน่อยนะที่รัก.." เมื่อพระธิดาได้ฟังดังนั้นก็สุดที่จะทนทานต่อไปได้อีกแล้ว พระองค์ทรงตวาดมันด้วย
เสียงอันดังว่า " ฉันจำได้ว่าฉันไม่ได้สัญญาขนาดว่าจะต้องจูบเจ้าอีกด้วยนะ ! " และด้วยทรงพิโรธเป็นอย่างมาก
กับการที่ต้องทำอะไรฝืนพระทัยตัวเองมาตลอด พระธิดาจึงหยิบเจ้ากบขึ้นมา แล้วจ้องตามันเขม็งก่อนที่จะตรัส
ด้วยเสียงดุ ๆ แบบโมโหฉุนเฉียวว่า " ก็เชิญเจ้าไปฟ้องเลยสิ แล้วก็ไปบอกเสด็จพ่อด้วยว่า เราน่ะทั้งรังเกียจทั้ง
ขยะแขยงเจ้าจะแย่อยู่แล้ว...ได้ยินไหม เจ้ากบบ้า ! ฮึ ! ..." พูดจบพระองค์ก็ทรงเขวี้ยงมันจนสุดแรงลงไปที่พื้น...
แล้วจะเหลืออะไรเล่าทีนี้... ร่างของเจ้ากบเป็นอันต้องลอยละลิ่วปลิวไปกระแทกเอาเข้ากับพื้นห้องอย่างเต็มแรง
โม่งโลกเลยหละ ผลก็เลยต้องลงไปหงายทองนอนแผ่สองสลึง สลบแน่นิ่งอยู่ตรงนั้นในทันทีทันใด.....
พระธิดาเมื่อเห็นกบนอนสลบแน่นิ่งไม่ไหวติงเข้าดังนั้น ก็ตกพระทัยเป็นอย่างมาก ทรงตรงเข้าไปที่ใกล้ ๆ แล้วเอื้อม
พระหัตถ์ไปแตะต้องตามร่างกายของมัน แล้วยิ่งพระองค์ไม่เห็นว่ามันหายใจ และขยับเขยื่อนเข้าให้อย่างนั้น...
พระองค์จึงได้สำนึกผิดว่า...นี่เราคงจะทำโหดร้ายกับมันมากเกินไปเสียแล้ว..." ฉันขอโทษ...ฉันไม่ได้ตั้งใจ...อย่า
เพิ่งตายนะ...ได้โปรดลุกขึ้นมาเถิดเจ้ากบน้อยของฉัน... " พูดจบน้ำตาอันใสสะอาดจากดวงพระเนตรของพระองค์
ก็เอ่อล้น แล้วร่วงพลูหลั่งไหลลงไปสัมผัสเอาเข้ากับร่างของเจ้ากบ...และในทันทีทันใดนั้นเอง ก็เกิดมหัศจรรย์บรรดาล
ให้มีกลุ่มควันสีเทาหนาทึบลอยขึ้นมาจากร่างของเจ้ากบ และพอควันจางลง ก็ปรากฏเป็นร่างของชายหนุ่มซึ่งงาม
สง่ายิ่งนักแทนที่ พระธิดาทั้งตกพระทัย ทั้งแปลกพระทัยจนยืนงวยงง " ทะ ท่านคือเจ้าชายสุดที่รักที่อยู่ในลูกบอล
ทองคำของฉันนี่ ! แล้วเจ้ากบตัวนั้นหายไปไหน ? "
เจ้าชายทรงยิ้มแล้วยื่นพระหัตถ์ของพระองค์ออกมาจับ
พระหัตถ์ของพระธิดาเอาขึ้นมากุมไว้ พร้อมกับกล่าวว่า " หม่อมฉันคือเจ้าชายที่ถูกแม่มดสาปให้กลายเป็นกบ
และสิ่งที่จะถอนคำสาปได้ก็มีแต่หยาดน้ำตาอันบริสุทธิ์และมีเมตตาของพระองค์เท่านั้นพระเจ้าข้า "
แล้วเจ้าชายยังทูลต่ออีกว่า " แต่คำสาปจะคลายลงอย่างสมบูรณ์ ก็ต่อเมื่อพระธิดาจะยอมอภิเษกสมรสกับหม่อมฉัน
...เป็นชายาของหม่อมฉันได้ไหม ?..." พูดพลางเจ้าชายก็ก้มพระพักตร์ลงมาสบดวงเนตรของพระธิดา ซึ่งก็บัดนี้
พระพักตร์ของพระธิดานั้นแดงกล่ำเพราะเขินอายไปหมดเลยทีเดียว....
