อีกากับชิ้นเนื้อ

วันหนึ่งอีกาขี้ขโมยตัวหนึ่งได้ไปขโมยชิ้นเนื้อของแม่บ้านชาวนามาได้ชิ้นหนึ่ง " อ้ายกาขี้ขโมย เอาเนื้อของข้าคืน มาเดี๋ยวนี้นะ!" นางวิ่งตะโกนและถือไม้ไล่ตามมันออกมาจากบ้านอย่างไม่ ลดละ แต่ด้วยเจ้ากาขี้ขโมยนั้น มันมีปีกและบินได้นั่นเอง...มีหรือที่จะตามมันทันเล่า " โอ่.. หวุดหวิดไปเลยทีเดียว แต่พอข้าบินมาใกลได้ถึง ขนาดนี้แล้วละก็ ขอโทษทีเถอะ...เนื้อชิ้นนี้ มันก็ต้องเป็นของข้าเสียแล้วสิ ฮ่า ๆๆๆ " เจ้ากาคิดทนงในความเจ้าเล่ห์ แสนกลของมันเป็น อย่างมาก แล้วบินคาบเนื้อชิ้นนั้นไปเรื่อย ๆ เพื่อหาที่กินที่เหมาะ ๆสักที่....


ขณะที่มันได้บินมาเกาะอยู่บนกิ่งไม้กิ่งหนึ่ง เพื่อจะกินชิ้นเนื้อชิ้นนั้น ก็พอดีกับได้มีสุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่ง ได้เดิน ผ่านมาเและเห็นอีกากำลังคาบชิ้นเนื้อเกาะอยู่บนต้นไม้เข้าพอดี มันต้องการเนื้อชิ้นนั้นเป็นอย่างมาก เจ้า สุนัขจิ้งจอกผู้ฉลาดแกมโกงพยายามใช้ความคิดอย่างหนักว่ามันจะใช้อุบายอย่างไรดีถึงจะหลอกเอาเนื้อชิ้น นั้นมาจากอีกาให้ได้


มันคิดว่าไหนลองกล่าวยกยอปอปั้นมันดูสักทีคงจะดี บางทีอีกาตัวนี้มันอาจจะเป็นอีกาที่บ้ายอก็อาจที่ จะเป็นไปได้ มันจึงกล่าวยกยอปอปั้นอีกา ว่า " เจ้าช่างสวยอะไรเช่นนี้ จะดูขนหรือก็มีสีที่แปลกสวยงาม กว่าใครๆ จริง ๆ นะเนี่ย ข้าหละยังไม่เคยพบนกที่ขนสวยแปลกตาอย่างนี้มาก่อนเลย รูปร่างหรือก็ระหง สวยสง่า น้ำเสียง สงสัยก็คงจะแสน ไพเราะจับใจน่าดู" อีกาดีใจที่ได้ฟังคำพูดยกยอดังนั้น จึงกางปีกเสีย กว้างแล้วยังกระโดดไปมาด้วยความตื่นเต้น ที่โดนชมอยู่บนกิ่งไม้ อีกเสียด้วย


เจ้าสุนัขจิ้งจอกเมื่อเห็นดังนั้นก็ยิ่งชมสัมทับเข้าไปให้อีกว่า "ม่า..กางปีกเต้นได้ช่างงดงามเสียจริง ๆ เลย นี่ถ้าเกิดท่าน ส่งเสียงร้องที่ไพเราะของท่านออกมาอีกด้วยแล้วละก็ สงสัยคงจะไม่มีใครจะงดงามเสมอ ได้ ข้าว่านะ...โอ้ พูดแล้ว ข้าก็อยากจะฟังเสียงของท่านเสียจริง ๆ ว่ามันจะไพเราะอย่างที่ว่าหรือปล่าว" บังเอิญเจ้าอีกามันก็เป็น จำพวกบ้ายออย่างมากเสียด้วยสิ มันจึงคิดว่ามันจะต้องพิสูจน์ตัวของมันเองดู ว่ามันจะมีเสียงไพเราะจริง อย่างที่สุนัข จิ้งจอกมันพูดชมมาจริงหรือไม่ มันจึงหลวมตัวอ้าปากส่งเสียงร้องขึ้น... ทันใดนั้นชิ้นเนื้อที่มันคาบอยู่ในปากจึงเป็นอันต้องล่วง และตกลงมาสู่เบื้องล่างทันที


สุนัขจิ้งจอก ตรงเข้าไปตะครุบก้อนเนื้อชิ้นนั้นไว้ในปากของมันทันทีทันใดด้วยความปลาบปลื้ม และ ก่อนที่มัน จะจากไป มันยังหันมาพูดให้อีกาที่ยืนหน้าเศร้าอยู่ด้วยความเสียดายชิ้นเนื้อชิ้นนั้นให้เสียใจ ทับเข้าไปอีกต่าง หากเสียอีกด้วยว่า " เจ้าอีกาบ้ายอเอ้ย ทีนี้ก็คงจะรู้แล้วสินะว่าที่ข้ายกยอปอปั้นเจ้า มากมายอย่างนั้นน่ะ เป็นเพราะ ข้าเพียงแต่อยากจะได้ชิ้นเนื้อที่อยู่ในปากของเจ้าเพียงเท่านั้นแหละ อ้ายหน้าโง่เอ๋ย สมน้ำหน้า"


นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

      ในโลกนี้มีน้อยคนนัก ที่จะสามารถเอาชนะการประจบประแจงและยกยอปอปันได้....



END

โดยสุขุมาลย์........................................