นิทานเรื่องนี้นำมาเปรียบเทียบกับมนุษย์บางประเภทได้ เพราะมนุษย์ก็เป็นสัตว์โลกชนิดหนึ่งเหมือนกัน มนุษย์เผ่าพันธุ์ที่คล้าย ๆกับเจ้าค้างคาวในเรื่องนี้ก็มีอยู่มากเหมือนกัน คือพวกที่ชอบเปลี่ยนข้าง กลับกลอกเก่ง เมื่อถึงคราวคับขัน พวกเขาสามารถที่จะประณามสิ่งที่พวกเขาเคยยกย่องได้ในทันทีทันใด สำหรับคนพวกนี้แล้ว คนที่ฉลาดคือคนที่สามารถประกาศได้ทั้ง " พระเจ้าจงพินาจ " และ " พระเจ้าจงเจริญ " ได้อย่างเต็มถ้อยเต็มคำเสียด้วยสิว่าอย่างนั้นเลยหละ?...
เพราะมนุษย์ก็เป็นสัตว์โลกชนิดหนึ่งเหมือนกัน มนุษย์เผ่าพันธุ์ที่คล้าย ๆกับเจ้าค้างคาวในเรื่องนี้ก็มีอยู่มากเหมือนกัน คือพวกที่ชอบเปลี่ยนข้าง กลับกลอกเก่ง เมื่อถึงคราวคับขัน พวกเขาสามารถที่จะประณามสิ่งที่พวกเขาเคยยกย่องได้ในทันทีทันใด สำหรับคนพวกนี้แล้ว คนที่ฉลาดคือคนที่สามารถประกาศได้ทั้ง " พระเจ้าจงพินาจ " และ " พระเจ้าจงเจริญ " ได้อย่างเต็มถ้อยเต็มคำเสียด้วยสิว่าอย่างนั้นเลยหละ?...
นานมาแล้วสมัยหนึ่ง พวกสัตว์สีเท้ากับพวกนกสัตว์ปีกนั้นเกิดการทะเลอะเบาะแว้งแบ่ง
พวกแบ่งพ้องกันขึ้น สัตว์ทั้งสองชนิดได้เถียงกันขึ้นมาครั้งหนึ่งว่า " สัตว์สีเท้ากับพวก
นกที่มีปีกใครเก่งกาจกว่ากัน " หัวหน้าฝูงของสัตว์สี่เท้ารีบตอบขึ้นอย่างไม่ต้องคิดว่า " พวกเราสิ
ท่าน แน่นอนต้องเหนือกว่า " หัวหน้าพวกสัตว์ปีกเมื่อได้ฟังดังนั้น จึงด้วยความโมโห " ถ้าอย่างนั้น ก็ต้อง
ต่อสู้กันดูสักตั้งก่อนสิ ถึงจะรู้ จะมาพูดง่าย ๆว่าเหนือกว่าได้ยังไงเล่า? " แย่แล้วหละ...สงครามระหว่าง
สัตว์ทั้งสองชนิดจึงเกิดขึ้นมาในทันที....ค้างคาวซึ่งเป็นสัตว์ที่มีส่วนผสมอยูในตัวหลายอย่างหลายพันธุ์
และเจ้าเล่ห์แสนกลจึงจำเป็นต้องคิดหนักและตกลงใจไม่ได้ว่าจะเข้าเป็นพวกใดดี...แต่ด้วยความฉลาด
ของมัน มันจึงเฝ้ามองดูเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆและรอจังหวะ
เมื่อสัตว์สี่เท้าและสัตว์ปีกสู้รบกันมาได้สักพักผลก็ปรากฏดูเหมือนว่า สัตว์สี่เท้าดูท่าทางว่าจะชนะ
เสียแล้วจริง ๆงานนี้ เจ้าค้างคาวเมื่อเห็นเช่นนั้น ก็รีบเข้าไปหาหัวหน้าของสัตว์สี่เท้าทันที
และเมื่อหัวหน้าของสัตว์สี่เท้าเห็นค้างคาวเข้า " เจ้ากล้าดียังไง อ้ายพวกนกมีปีกถึงได้มาให้ข้า
เห็นตัวได้อย่างนี้หือ " มันตวาด " ไม่รู้หรือว่าข้าน่ะเกลียดพวกนกสัตว์ปีกเป็นที่สุด เจ้าเป็นพวกนกนี่หว่า
ใช่ไหม? สารภาพความจริงออกมานะ " เจ้าค้างคาวจึงตอบว่า " ขอโทษทีเพื่อน ไม่ดูตาม้าตาเรือ
ให้ดีเอาเสียเลยนะ ข้าเป็นหนูใช่นกที่ไหนกันล่ะ นกมีหูอย่างข้าหรือไง...ขอให้พวกนกจงพินาจ...ขอให้
พวกสัตว์สีเท้าอย่างพวกหนูจงเจริญ " ข้าเต็มใจและขอร่วมกับพวกท่านต่อสู้กับพวกนกด้วยแล้วกัน "
มันพูดเอาตัวรอดไปได้อย่างฉลาดทีเดียว
แต่การต่อสู้กลับเกิดการพลิกล๊อกขึ้นมาอย่างกระทันหัน ด้วยพวกสัตว์ปีกเกิดฮึดสู้ตายขึ้นมา
และมีผลว่าจะเป็นฝ่ายชนะเอาเสียด้วย...เจ้าค้างค้าวที่มีนิสัยชอบกลับกลอกเป็นทุนเดิมตามนิสัย
อยู่แล้วเมื่อมันเห็นดังนั้น จึงกลับใจรีบไปเข้าฝ่ายสัตว์ปีกเฉยเลย...มันย่องเข้าไปหาหัวหน้าสัตว์ปีก
ทันที "เจ้ามาหาข้าที่นี่ทำไมฝะ เจ้าเป็นหนูพวกสัตว์สีเท้าไม่ใช่หรือ? " เจ้าค้างคาวรีบโวยวาย
เป็นการใหญ่ " โธ่ ๆๆนี่พวกท่านละเห็นนี่ไหม? ข้าไม่ใช่หนูสัตว์สี่เท้าหรอก ข้าน่ะเป็นสัตว์ปีก เห็นไหม
นี่ไงปีกของข้า...ข้าจะมาช่วยพวกท่านต่อสู้กับพวกสัตว์สี่เท้าไง...ขอให้พวกหนูสัตว์สี่เท้าจงพินาจ
ขอให้พวกนกสัตว์ปีกจงเจริญ " ดูสิเจ้าค้างคาวมันพูดเอาตัวรอดไปได้อย่างน้ำขุ่น ๆเลยหละ
การสู้รบเกิดขึ้นต่อมาอีกหลายวัน...จนในที่สุด พวกสัตว์สี่เท้าและสัตว์ปีกก็เกิดเหน็ดเหนื่อยขึ้นมาด้วยกัน
ทั้งสองฝ่าย...ด้วยไม่มีฝ่ายใดที่จะยอมแพ้กันสักที พวกสัตว์ต่าง ๆต้องล้มตายกันไปเป็นจำนวนมาก
ทั้งสองฝ่ายจึงคิดและหันหน้ากลับมาตกลงใจปองดองกันอย่างเก่าอีกครั้ง...
แต่งานนี้ผู้ที่ต้องได้รับเคราะห์กรรมอย่างหนักก็คือเจ้าค้างคาวผู้คิดกบฏคิดกลับกลอกยอกย้อนตัวนั้น
แต่เพียงตัวเดียว เพราะทั้งสัตว์สี่เท้าและสัตว์ปีกต่างร่วมหัวกันขับไล่เจ้าค้างคาวออกไปจากพวกพ้องเสีย
ไม่มีตัวใดยอมรับให้เป็นพวกด้วยเลยสักตัว
