พ่อค้าเกลือกับลาขี้โกง
กาลครั้งหนึ่ง มีพ่อค้าเกลือบรรทุกเกลือไส่หลังลาแล้วนำไปขายตามหัวเมืองต่างๆ อยู่เนื่อง ๆเรื่อยมา อยู่มาวันหนึ่ง...ขณะที่กำลังเดินทางอยู่เจ้าลาที่จำต้องเดินแบกถุงเกลืออยู่เต็มบนหลังของมัน ก็ให้เป็น รู้สึกหนักและเหนื่อยอย่างที่สุด มันจึงนึกและบ่นว่า " โอ้ย ๆๆวันนี้ทำไมถึงรู้สึกว่าไกลและหนักอย่างนี้นะ " แต่พ่อค้าเกลือก็ยังคงเดินจูงเหมือนลากมันไปเรื่อย ๆไม่ยอมหยุด วันนี้เขาจะต้องพามันข้ามห้วยแห่ง หนึ่งไป...เมื่อมาถึงห้วยแห่งนั้นแล้วและขณะที่กำลังเดินข้ามอยู่นั้น จะด้วยความหนักของถุงเกลือ หรือว่าเจ้าลามันเหนื่อยก็ไม่รู้หละ..มันเดินโย้ไปเย้มาเรื่อยเปลื่อยเลยทำให้มันต้องก้าวขาเหยียบหินพลาด และพัดตกหงายหลังลงไปนอนแอ้งแม้ง...อยู่ในน้ำอย่างไม่เป็นท่า....
และกว่าที่เจ้านายของมันจะเข้ามาช่วยเหลือและลากมันขึ้นมาจากน้ำได้นั้น ก็พอดีกับที่เกลือที่บรรทุกมา ในถุงบนหลังมันนั้น ก็มีอันต้องละลายไปกับสายน้ำจนหมดสิ้น " โอ้ย...หมดเลย แย่แล้ว ดูสิอ้ายลาบ้านี่ เห็นไหม?เกลือละลายไปจนหมดเลย " พ่อค้าเกลือบ่นอย่างหัวเสียแล้วหันมาดุมันอย่างมากมาย หลายคำ แต่เจ้าลานั้นเมื่อมันขึ้นมาบนบกแล้ว ก็ให้เป็นรู้สึกว่าหลังของมันนั้นเบาขึ้นอย่างมาก มันจึงนึกจำไว้ว่า ถ้าหากตกลงไปในน้ำแล้วจะทำให้ของที่บรรทุกบนหลังของมันเบาลงได้ มันนึกดีใจเป็นที่สุด...ซึ่งก็ตรงกัน ข้ามกับนายของมันนั่นแหละ...
แต่นั้นมา เมื่อพ่อค้าเกลือพามันบรรทุกเกลือไปขายอีก กี่ครั้งกี่รอบ และทุกครั้งเมื่อพอถึงลำคลอง หรือหนองน้ำ เจ้าลาจะแกล้งล้มและลงไปนอนในน้ำเสียทุกครั้ง และแน่นอนเกลือก็จะละลายไปกับ สายน้ำ ทำให้เสียหายทุกคราวไปนั่นแหละ พ่อค้าเกลือต้องได้รับความเสียหายอย่างมาก และเขา ก็มานั่งตรึกตรองดูและเห็นว่าเจ้าลาตัวนี้ของเขานั้นมีนิสัยขี้โกงและแกล้งเขาอย่างแน่นอน เห็นที ว่าจะปล่อยไว้ไม่ได้..จะต้องทำการสั่งสอนให้เข็ดหลาบเสียแล้ว
วันหนึ่งเขาจึงแกล้งเอานุ่นบรรทุกลงไปในถุงแทนและให้มีขนาดน้ำหนักเท่ากับเกลือ ฝ่ายเจ้าลานั้น ไม่รู้ถึงอุบาย เมื่อไปถึงหนองน้ำ จึงเดินลงไปนอนในน้ำอย่างเคย เมื่อนุ่นถูกน้ำ ก็อุ้มน้ำเอาไว้ทำให้มี น้ำหนักมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ลาตัวนั้นจึงรู้สึกหนักยิ่งกว่าครั้งก่อน ๆ พ่อค้าเกลือได้ทำเช่นนี้จน เจ้าลาขี้โกงตัวนั้นของเขาเข็ดและ ไม่กล้าลงไปนอนแช่น้ำอีกเลย.....
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
ให้ทุกข์เเก่ท่าน ทุกข์นั้นถึงตัว !!!
END
แปลและเรียบเรียงเรื่องราวโดย สุขุมาลย์
กาลครั้งหนึ่ง มีพ่อค้าเกลือบรรทุกเกลือไส่หลังลาแล้วนำไปขายตามหัวเมืองต่างๆ อยู่เนื่อง ๆเรื่อยมา
อยู่มาวันหนึ่ง...ขณะที่กำลังเดินทางอยู่เจ้าลาที่จำต้องเดินแบกถุงเกลืออยู่เต็มบนหลังของมัน ก็ให้เป็น
รู้สึกหนักและเหนื่อยอย่างที่สุด มันจึงนึกและบ่นว่า " โอ้ย ๆๆวันนี้ทำไมถึงรู้สึกว่าไกลและหนักอย่างนี้นะ "
แต่พ่อค้าเกลือก็ยังคงเดินจูงเหมือนลากมันไปเรื่อย ๆไม่ยอมหยุด วันนี้เขาจะต้องพามันข้ามห้วยแห่ง
หนึ่งไป...เมื่อมาถึงห้วยแห่งนั้นแล้วและขณะที่กำลังเดินข้ามอยู่นั้น จะด้วยความหนักของถุงเกลือ
หรือว่าเจ้าลามันเหนื่อยก็ไม่รู้หละ..มันเดินโย้ไปเย้มาเรื่อยเปลื่อยเลยทำให้มันต้องก้าวขาเหยียบหินพลาด
และพัดตกหงายหลังลงไปนอนแอ้งแม้ง...อยู่ในน้ำอย่างไม่เป็นท่า....
และกว่าที่เจ้านายของมันจะเข้ามาช่วยเหลือและลากมันขึ้นมาจากน้ำได้นั้น ก็พอดีกับที่เกลือที่บรรทุกมา
ในถุงบนหลังมันนั้น ก็มีอันต้องละลายไปกับสายน้ำจนหมดสิ้น " โอ้ย...หมดเลย แย่แล้ว ดูสิอ้ายลาบ้านี่
เห็นไหม?เกลือละลายไปจนหมดเลย " พ่อค้าเกลือบ่นอย่างหัวเสียแล้วหันมาดุมันอย่างมากมาย หลายคำ
แต่เจ้าลานั้นเมื่อมันขึ้นมาบนบกแล้ว ก็ให้เป็นรู้สึกว่าหลังของมันนั้นเบาขึ้นอย่างมาก มันจึงนึกจำไว้ว่า
ถ้าหากตกลงไปในน้ำแล้วจะทำให้ของที่บรรทุกบนหลังของมันเบาลงได้ มันนึกดีใจเป็นที่สุด...ซึ่งก็ตรงกัน
ข้ามกับนายของมันนั่นแหละ...
แต่นั้นมา เมื่อพ่อค้าเกลือพามันบรรทุกเกลือไปขายอีก กี่ครั้งกี่รอบ และทุกครั้งเมื่อพอถึงลำคลอง
หรือหนองน้ำ เจ้าลาจะแกล้งล้มและลงไปนอนในน้ำเสียทุกครั้ง และแน่นอนเกลือก็จะละลายไปกับ
สายน้ำ ทำให้เสียหายทุกคราวไปนั่นแหละ พ่อค้าเกลือต้องได้รับความเสียหายอย่างมาก และเขา
ก็มานั่งตรึกตรองดูและเห็นว่าเจ้าลาตัวนี้ของเขานั้นมีนิสัยขี้โกงและแกล้งเขาอย่างแน่นอน เห็นที
ว่าจะปล่อยไว้ไม่ได้..จะต้องทำการสั่งสอนให้เข็ดหลาบเสียแล้ว
วันหนึ่งเขาจึงแกล้งเอานุ่นบรรทุกลงไปในถุงแทนและให้มีขนาดน้ำหนักเท่ากับเกลือ ฝ่ายเจ้าลานั้น
ไม่รู้ถึงอุบาย เมื่อไปถึงหนองน้ำ จึงเดินลงไปนอนในน้ำอย่างเคย เมื่อนุ่นถูกน้ำ ก็อุ้มน้ำเอาไว้ทำให้มี
น้ำหนักมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ลาตัวนั้นจึงรู้สึกหนักยิ่งกว่าครั้งก่อน ๆ พ่อค้าเกลือได้ทำเช่นนี้จน
เจ้าลาขี้โกงตัวนั้นของเขาเข็ดและ ไม่กล้าลงไปนอนแช่น้ำอีกเลย.....