"บ้อง...บ้อง...บ้อง...บ้อง...จมูกของสาวน้อยจงยาวขึ้น...จมูกจงยาวขึ้น...บ้อง...บ้อง... บ้อง...บ้อง... แล้วพลันทันใดนั้นจมูกของสาวน้อยลูกสาวของเจ้าของคฤหาสห์ที่กำลังนั่งดีดขิมอยู่ก็เกิดความผิดปกติขึ้นมา อยู่ ๆก็ กระดุกกระดิกและยาวออกมาในบัดดล ยาวและใหญ่ขึ้นมาจนเกือบจะเท่าๆ กับจมูกของเจ้าปีศาจเท็งกุเลยทีเดียว... แล้วจะเป็นยัง ไงเล่า...สาวน้อยนางนั้นก็ร้องลั่นขึ้นมาด้วยความตกใจนะสิทีนี้...." ว๊าย..เกิดอะไรขึ้นกับจมูกของฉันนี่ ว๊าย...ช่วยด้วย จะทำยังไงดี ฮื่อ ๆๆๆ "
แล้วพลันทันใดนั้นจมูกของสาวน้อยลูกสาวของเจ้าของคฤหาสห์ที่กำลังนั่งดีดขิมอยู่ก็เกิดความผิดปกติขึ้นมา อยู่ ๆก็ กระดุกกระดิกและยาวออกมาในบัดดล ยาวและใหญ่ขึ้นมาจนเกือบจะเท่าๆ กับจมูกของเจ้าปีศาจเท็งกุเลยทีเดียว... แล้วจะเป็นยัง ไงเล่า...สาวน้อยนางนั้นก็ร้องลั่นขึ้นมาด้วยความตกใจนะสิทีนี้...." ว๊าย..เกิดอะไรขึ้นกับจมูกของฉันนี่ ว๊าย...ช่วยด้วย จะทำยังไงดี ฮื่อ ๆๆๆ "
"บ้อง...บ้อง...บ้อง...บ้อง...จมูกของสาวน้อยจงหดสั่นลง...จมูกจงหดสั้นลง...บ้อง... บ้อง...บ้อง...บ้อง... แล้วพลันทันใดนั้นจมูกของสาวน้อยคนสวยก็หดกลับลงมาเป็นเหมือนอย่างเดิมทันที....
แล้วพลันทันใดนั้นจมูกของสาวน้อยคนสวยก็หดกลับลงมาเป็นเหมือนอย่างเดิมทันที....
แล้วเจ้าตัวฟ้าผ่าก็ได้พูดบอกกับทาโร่ว่า " เออ..ไหนก็ไหนแล้ว ไหนก็ขึ้นมาถึงข้างบนนี้แล้วนี่นะ จังหวะดีทีเดียวพอดีกับข้าละก็
กำลังยุ่งอยู่พอดี เพราะมีงานมากเต็มมือไปหมดทุกวันนั่นแหละ..เอ้านี่น้ำ...ช่วยข้าทำงานให้สักอย่างก็แล้วกัน " ทาโร่เมื่อได้ฟังดัง
นั้นและด้วยทั้ง ๆ ที่กำลังออกจะงง ๆ และยังตกใจไม่หายอยู่กับเหตุการณ์ที่ผ่านมาอย่างสด ๆ ร้อน ๆ เมื่อสักครู่นี้อยู่นั่นเอง เขาจึง
ร้อง " เห " ขึ้นด้วยเสียงอันดังเลยทีเดียวว่า " อ้า..งานอะไรล่ะท่าน ! เออ..ข้าทำไม่เป็นหรอก งานของตัวฟ้าผ่านะ " " เออน่า..ไม่
ยากหรอก ก็น้ำที่ข้าส่งให้เมื่อตะกี้นี้ยังไง เอาไปราดลงไปที่ด้านล่างนั่นเท่านั้นเอง...แล้วมันจะกลับกลายเป็นฝนให้เองแหละ
เทลงไปข้างล่างแค่นั้น ง่ายจะตาย ใช่ไหม?" ทาโร่เมื่อได้ฟังดังนั้น ก็เดินถือน้ำแล้วไปชะเง้อเมียงมองลงไปข้างล่างดูอยู่สักพัก
แล้วเขาก็เลยนึกสนุกขึ้นมาทันที
ทาโร่ได้เริ่มเทน้ำลงไปสู่ด้านล่าง " ซ่า ๆๆๆ..ซ่า ๆๆๆ " แล้วพลันทันใดนั้นที่พื้นดินด้านล่างก็เกิดปฏิกิริยากลายเป็นฝนตกลง
ไปทั่วไปหมด พวกผู้คนที่อยู่ข้างล่างและคนที่กำลังทำงานกันอยู่ที่ในท้องนา ต่างก็วิ่งหนีฝนกันให้วุ่นไปหมด เพราะฝนนั้น
ตกลงมาอย่างกระทันหัน ทาโร่ได้ยินเสียงแม่ของเด็กตะโกนร้องสั่งและเรียกพวกลูก ๆ ให้เป็นการใหญ่ว่า " อ้าว..ฝนตกลงมา
อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเลยนี่..เออ..เร็ว ๆ ลูกเก็บผ้าที่ตากไว้นั่นเร็ว ๆๆ " ทุกคนวิ่งหลบฝนกันให้วุ่นไปหมด " ซ่า ๆๆๆ..ซ่า ๆๆๆ "
ทาโร่ให้เป็นสนุกสนานเป็นอย่างมากที่ตนเองสามารถทำให้ฝนตกลงมาได้อย่างนั้นเข้า เขาคิดว่าไหนก็สามารถบรรดาลฝนให้
ตกลงมาได้อย่างนั้นแล้ว จึงอยากจะบรรดาลให้ฝนตกลงไปให้มาก ๆ เพื่อที่ว่าพืชผักที่อยู่ในสวนจะได้น้ำมาก ๆ เห็นจะดี ไหน
ก็ไหนเลย เขาจึงเดินเทน้ำไปรอบ ๆบนก้อนเมฆนั้น หมายจะโปรยฝนลงไปให้ทั่วถึง แต่แล้วด้วยความที่เป็นคนซุ่มซ่ามและไม่
ค่อยที่จะระวังตัวสักเท่าไหร่ ทำให้ทาโร่เป็นอันต้องก้าวพลาด และลื่นตกลงมาจากก้อนเมฆเสียแล้ว ตกลอยละลิ่วลงมาสู่ด้าน
ล่างอย่างโชคร้ายอีกแล้ว ดูสิ..
" จ๊าก...แย่แล้วใครก็ได้ช่วยด้วย..ว๊าก.." ทาโร่ร้องลั่น แต่ก็เหมือนอย่างเดิมกับตอนที่ลอยขึ้นไปสู่ด้านบนนั่นอีกนั่นแหละ ใครจะ
ช่วยได้เล่า...เพราะคราวนี้นั้นเขาเล่นหล่นลงมาด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบอย่างนั้นด้วย แต่แล้วความที่โชคชะตายังจะดีอยู่
หรืออาจเป็นว่ามัจจุราชคงจะยังไม่อยากจะอัญเชิญเขาไปสู่ความตายเสียกระมัง ทาโร่จึงเป็นอันตกลงมาตรงที่พอดีพอเหมาะคือ
บนเกวียนขนหญ้าฟางที่จอดอยู่ข้างโรงนาแห่งหนึ่งเข้า เสียงดัง " ตุ๊บ " เลยทีเดียว เขาถอดใจอย่างโล่งอก " เออ..นึกว่าจะมรณะ
เสียแล้วนะเนี่ยเรา...ดีที่ตกลงมาในที่ดีหน่อย..โอ้ย ช่างน่ากลัวเหลือเกิน " ดังนั้นทาโร่จึงรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด และเมื่อเขา
ตั้งหลักได้แล้ว ก็ได้กระโดดลงมาจากเกวียนนั้น แล้วได้ออกเดินสำรวจสถานที่แถว ๆ นั้นไปเรื่อย ๆ ด้วยที่แถว ๆ นี้เขาไม่เคยได้
เห็นและได้เคยผ่านมาก่อน " ตกลงมาที่หมู่บ้านไหนละนี่ เออ ว้อย..จะตกก็ตกให้ใกล้ ๆ บ้านหน่อยก็ไม่ได้..เฮ้อ " เขาจึงได้แต่เดิน
สะเปะสะปะไปเรื่อยเปื่อยตามเรื่องตามราวด้วยไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดี
แล้วในขณะที่ทาโร่กำลังเดินของเขาไปเรื่อย ๆ นั้น หูของเขาก็พลันแว่วได้ยินเสียงการบรรเลงเพลงอันแสนไพเราะเข้า มัน
เหมือนดังออกมาจากคฤหาสห์หลังใหญ่กลางหมู่บ้านซึ่งอยู่ใกล้ ๆกับที่เขากำลังยืนอยู่พอดี และด้วยความที่อยากรู้อยากเห็น
ว่าใครนะที่เป็นผู้บรรเลงเพลงอันแสนที่จะไพเราะนั้น และด้วยความที่ห้ามใจของตัวเองไม่ได้ ทาโร่จึงได้กระโดดขึ้นปีน
กำแพงของคฤหาสห์หลังนั้นทันที แล้วขึ้นไปชะเง้อแอบมอง พลัน...เขาก็ได้เห็นสาวงามซึ่งก็คงจะเป็นลูกสาวของเจ้าของ
คฤหาสห์หลังนั้นอย่างแน่นอน นางกำลังนั่งดีดขิม อยู่คนเดียวอย่างเพลิดเพลินเลยทีเดียว
ทาโร่เหมือนกับโดนศรรักของกามเทพปักอกเข้าให้อย่างจังเสียแล้ว เพราะเขาต้องตกตะลึงเอาเข้ากับความสวยงามของสาว
น้อยนางนั้นให้อย่างเต็มเปาทีเดียว.... " อ้า ทำไมถึงได้เป็นผู้หญิงที่สวยงามอย่างไม่มีที่ติอย่างนี้นะ ทำยังไงถึงจะโชคดี
ได้มาเป็นเจ้าสาวของเรา..ละนี่ เฮ้อ " แล้วขณะที่ทาโร่กำลังฝันหวานอยู่อย่างเพลิน ๆ อยู่นั้น พลันเจ้าปีศาจเท็งกุก็ปรากฏกาย
ออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แล้วได้บอกกับทาโร่ว่า " จ๊ะเอ๋..เป็นยังไงล่ะทาโร่พ่อหนุ่มน้อย เหอ ๆๆ ศรรักปักอกเข้าให้แล้วสิ..
ข้ามีวิธีที่จะช่วยทำให้ได้สาวน้อยนางนั้นมาเป็นเจ้าสาวด้วยนะ...ฮ่า ๆๆ อยากฟังหรือปล่าวล่ะ เหอ ๆๆ " มันหัวเราะร่วนเลยทีเดียว
ด้วยมันเป็นปีศาจที่ชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องของชาวบ้านอย่างที่สุดตัวหนึ่งตามนิสัยแท้ ๆ ของมันนั่นเลยหละ แต่ทาโร่สิด้วยกำลัง
ตกอยู่ในภวังของความรักเข้าเสียด้วย เมื่อได้ยินว่าจะมีวิธีที่ทำให้ได้สาวน้อยนางนั้นมาเป็นเจ้าสาวได้ ก็ดีใจเลยทีเดียวเชียว
" เอ๋.. ท่านรู้ด้วยเหรอ..จะทำยังไงล่ะ ? " เจ้าปีศาจเท็งกุยิ้มกลิ่มแล้วบอกว่า " มานี่ข้าจะบอกแผนให้ เอียงหูมา ฮ่า ๆๆ " แล้วเจ้า
เท็งกุก็เริ่มบอกถึงแผนการณ์ให้กับทาโร่ทันที
ทาโร่เมื่อได้ฟังแผนการณ์แล้วก็เริ่มทำตามอย่างที่เจ้าปีศาจเท็งกุมันว่าบอกมาทันทีเลยทีเดียว....ขั้นแรกนั้นเขาได้ตีกลองของเขาขึ้น
ที่ตรงริมกำแพงนั่นเลย แล้วสั่งกลองของเขาว่า
ทุกคนในคฤหาสห์ต้องให้เป็นวุ่นวายและโกลาหนไปหมด ด้วยลูกสาวคนโปรดของเจ้าของคฤหาสห์นั้นเอาแต่ร้องให้คร่ำครวญ
ที่อยู่ ๆ จมูกก็ต้องมายาวออกมาอย่างไม่รู้สาเหตุเข้าแบบนั้น " จมูกยาวออกมาจนน่าเกลียดแบบนี้ แล้วฉันจะไปพบกับใครเขาได้
เล่า..ฮื่อ ๆๆๆ..ฉันอายเขาตายเลย ฮื่อ ๆๆๆ " นางเอาแต่ร้องให้คร่ำครวญอยู่อย่างน่าสงสาร..แต่อย่างเดียว ท่านเศรษฐีผู้เป็นบิดา
ก็เที่ยวป่าวประกาศหาและได้อัญเชิญหมอหลวงจากในวังให้มาดู แต่ไม่ว่าจะใช้ยาอะไรก็ไม่สามารถที่จะทำให้จมูกของลูกสาวคน
สวยหดกลับลงมาอย่างเดิมได้เลยสักนิด ท่านเศรษฐีต้องนั่งกุมขมับและรำพึงว่า " โอ้ย..ข้าละกลุ่มใจจัง เป็นโรคที่รักษาไม่
หายอย่างนี้ คงหมดโอกาสที่จะได้แต่งงานเหมือนกับใครเขาแล้วสิลูกเอ้ย..น่าสงสารเหลือเกิน โฮ่ โฮ่ โฮ่ "
ทีนี้ก็ได้เวลาและถึงบทที่ทาโร่ก็ได้ออกมาปรากฏตัวขึ้น เขาได้บอกกับท่านเศรษฐีว่า " เรามีความสามารถที่จะทำให้จมูกของลูก
สาวท่านหายและหดกลับมาเป็นอย่างเดิมได้ " ดังนั้นเขาจึงได้ถูกเชิญให้เข้าไปในห้องของลูกสาวเจ้าของคฤหาสห์ทันที และ
และทาโร่ก็เริ่มตีกลองด้านสีน้ำเงินขึ้น
ท่านเศรษฐีเจ้าคฤหาสห์ให้เป็นซึ้งในความกรุณาของทาโร่ที่ได้ช่วยลูกสาวคนโปรดไว้ได้ แล้วได้บอกกับทาโร่ว่า " ม่า ม่า
ขอบคุณท่านอย่างเหลือเกิน ที่ได้ช่วยไว้ครั้งนี้ ส่า เพื่อเป็นการตอบแทน...ท่านอยากได้หรือต้องการอะไรเล่า บอกเรามา
และถ้าเกิดไม่เกินความสามารถ เราจะหามาให้ทันที " ทาโร่จึงได้โอกาสและได้ตอบไปอย่างไม่ต้องคิดให้เสียเวลาเลยทันทีว่า
" ขอลูกสาวของท่าน ให้มาเป็นเจ้าสาวของเราแล้วกัน " ท่านเศรษฐีหัวเราะร่วนอย่างถูกอกถูกใจเลยทีเดียว " ม่า ช่างเป็นเรื่อง
ที่น่ายินดีและดีใจอย่างที่สุด เลยแหละท่าน "
เรื่องทั้งหมดจึงจบลงอย่างที่ว่า " Happy Happy " และน่ามีความสุขอย่างที่สุด เพราะต่อมาหลังจากนั้นทาโร่ก็ได้แต่งงาน
และอยู่กินกับลูกสาวคนสวยของท่านเศรษฐีในคฤหาสห์หลังใหญ่อย่างมีความสุขตลอดมา...แล้วถ้าจะถามถึงเจ้าปีศาจเท็งกุ
น่ะหรือ..มันก็อยู่ของมันไปเรื่อยเปื่ยนั่นแหละเพราะเป็นปีศาจเลยไม่มีวันที่จะได้ตายกับใครเขา และก็อยากจะกระซิบบอกอีกนิด
หนึ่งว่า ด้วยเจ้าปีศาจตัวนี้มันเป็นปีศาจที่ชอบสอดรู้สอดเห็นกับเรื่องของชาวบ้านอย่างที่สุด ไม่แน่นะ...บางทีถ้าท่านเกิดโชคดี
หรืออาจจะโชคร้าย..อันนี้ไม่รู้...ก็อาจจะได้พานพบกับมันเข้าโดยไม่รู้ตัว...ก็ไม่แน่....เขาว่ามาอย่างนั้นค่ะ
