ตอนที่.5...เจ้าหญิงกุหลาบ

เจ้าหญิงกุหลาบ

ธนญชัยเจ้าปัญญาของเรานั้น หลังจากที่ขึ้นจากเรือ และเดินทางไปแล้วก็เดินทางเรื่อยไปอย่างไม่มีจุดหมาย และก็...ขณะที่เดินมาระหว่างทาง เขา มาถึงป่าใหญ่แห่งหนึ่ง มีสระน้ำและต้นไม้ใหญ่อันร่มเย็น จึงลงอาบน้ำชำระกายแล้วมานั่งพักอยู่ ที่โคนต้นไม้ท่ามกลางลมพัดเฉื่อยฉิวเย็นสบาย ไม่ช้าก็งีบหลับไป

       มันอาจจะเป็นคราวเคระห์ของธนญชัย ก็เป็นได้ ที่ก่อนนอน ไม่ทันได้คิดว่าจะมีภัยมาถึงตัว ขณะที่เขากำลังหลับสนิทอยู่นั้น บังเอิญนางยักษ์ตนหนึ่งเดินผ่าน มาทางนั้น และก็บังเอิญอีกนั่นแหละ ที่มันแลไปเห็นธนญชัยเข้าพอดี มันนึกในใจว่า วันนี้ยังไง เสียก็มีหวังได้กินเนื้อมนุษย์อันแสนจะเอร็ดอร่อยแน่ ๆ ไม่ต้องสงสัย....

       เร็วเท่าความคิด มันเดินรี่เข้าไปหาธนญชัยทันทีเห็นกำลัง นอนหลับอยู่ก็ดีใจ คว้าคอธนญชัยยัดเข้าในย่ามผูกปากย่ามอย่างดีแล้ว ก็สะพายบ่าเดินดุ่มไป พอถึงบ้านก็แก้ปากย่ามออกจับธนญชัยโยนเข้าไปในกรง แล้วสั่งลูกสาวให้เอาข้าวปลาอาหาร อย่างดีมาให้ธนญชัยกิน

       " เลี้ยงมันให้อ้วนดีเสียก่อน ค่อยกินมัน " นางยักษ์บอกลูก สาว " ลูกคอยเอาใจใส่ดูแลให้ดี อีกสองสามวันเราจะได้กินกันอย่างอิ่มหนำสำราญทีเดียว นาน ๆ ได้กินที อย่างนี้มันคงอร่อยมิใช่เล่นทีเดียว "

       พอดีกับขณะนั้น ธนญชัยของเรารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็กวาดสาย ตามองไปรอบ ๆ เห็นแต่ซี่ลูกกรงเหล็ก ก็ให้รู้สึกแปลกใจเป็นกำลัง รีบยันกายลุกขึ้นเดินมาที่ประ ตูแล้วใช้มือผลักอย่างแรงก็ไม่ออก ด้วยถูกลั่นดานแน่นสนิท เขาเดาไม่ออกว่าทำไมตัวเขาจึงถูกจับ มาขังไว้เช่นนี้ ?...และที่นี่เป็นที่ไหนกัน ?...

       ฝ่ายลูกสาวยักษ์ เมื่อเตรียมข้าวปลาเสร็จ ก็จัดแจงมาให้ธนญชัย ตามคำสั่งของนางยักษ์ผู้เป็นแม่

       ธนญชัยเห็นลูกสาวยักษ์ เดินมาที่ประตูซึ่งตนคอยทีอยู่ก็ดีใจ รีบถามขึ้นโดยเร็วว่า " นี่ ๆ น้องสาว ข้าขอถามอะไรหน่อยเถอะ ? "

       ลูกสาวยักษ์ได้ยินธนญชัยเรียกเช่นนั้น ก็ย้อนถามไปว่า " แก จะถามอะไรข้ารึ ? "

       " ข้าอยากทราบว่า ทำไมข้าจึงถูกขังไว้ที่นี่ ? " ธนญชัยว่า " ก็ เมื่อกลางวันข้านอนของข้าอยู่ดี ๆ ใครจับข้ามา ? "

       ลูกสาวยักษ์หัวเราะอย่างขบขัน " แกไม่ต้องสงสัยดอก แม่ข้าเอง ละเป็นคนจับแกมาฆ่ากิน แต่เห็นแกยังผอมก็เลยจะเลี้ยงไว้ให้แกอ้วนเสียก่อนจึงจะฆ่า "

       คำพูดของลูกสาวยักษ์ ทำให้ธนญชัยผู้เรืองปัญญาอดใจหายและ หวาดกลัวไม่ได้ แต่ด้วยวิสัยชายชาตินักสู้ ทำให้เขาปลอบใจตนเองให้หายหวาดกลัว เพื่อจะได้ตรอง หาอุบายเพื่อแก้ไขเอาตัวรอดต่อไป " ถึงที่ตายก็ลองตายให้มันตายดู " เขาคิดอยู่ในใจ " ไม่ต้องกลัว มัน "

       พอดีลูกสาวยักษ์ส่งอาหารอันโอชา ส่งกลิ่นหอมชวนกินเข้ามา ให้ ธนญชัยก็รับมากินอย่างเอร็ดอร่อย กินพลางตรองหาอุบายเอาตัวให้รอดพ้นจากเงื้อมมือยักษ์ ไปพลาง จนกระทั่งข้าวคำสุดท้ายถึงท้อง และดื่มน้ำเป็นที่เรียบร้อยแล้วเขาจึงยิ้มออกมาได้ " เดี๋ยว นี้แม่แกอยู่หรือเปล่า น้องสาว ? "

       " เพิ่งออกไปเมื่อกี้ เย็น ๆก็กลับมา " ลูกสาวยักษ์ตอบ " แก ต้องการอะไรอีก ? "

       " เปล่า ! ข้าไม่ต้องการอะไรหรอก " ธนญชัยว่า " ข้าอยากพบ แม่แกสักหน่อย เพื่อขอบใจในความเอื้ออารีที่มีต่อข้า ให้ข้าได้กินอิ่มมีความสุขสบายก่อนตายบ้าง แต่เมื่อไม่อยู่ก็ไม่เป็นไรดอก ข้าขอฝากความขอบใจอันนี้ไปให้แม่แกด้วย และนอกไปกว่านี้ ข้ายัง มีของสิ่งหนึ่งให้แก แกจะต้องการไหม ? "

       ลูกสาวยักษ์ได้ยินดังนั้น ก็ชักสนใจ รีบถามธนญชัยว่า " แกจะ ให้อะไรข้า ลองบอกข้าก่อนซิ "

       ธนญชัยหัวเราะ พร้อมกับตอบว่า " วิธีทำให้ฟันขาว สวย แก ต้องการไหม ? "

       " แหม ! ดีซี ไหนทำยังไงลองบอกข้าซิ " ลูกสาวยักษ์กระตือรือ ล้น ด้วยฟันของหล่อนดำน่าเกลียด อยากจะมีฟันขาวสวยอย่างธนญชัย " ให้สวยเหมือนของแกนะ "

       " สวยยิ่งกว่าของข้าก็ได้ "

       ลูกสาวยักษ์แสนจะดีใจ ย้อนถามว่า " จริงหรือ ? "

       " จริงซิ " ธนญชัยยืนยัน " ว่าแต่แกหาน้ำมันมาสักหม้อ กับ ป่านสักเข็ดเถอะ "

       " เออ ! ข้าอยากจะถามแกสักอย่างว่าต้องการใช้เวลานานไหม ถึงจะสวย ? ข้าอยากให้สวยก่อนแม่ข้ากลับจะได้อวดแม่บ้าง "

       " ใช้เวลาไม่นานหรอก อึดใจเดียวเท่านั้นเอง " ธนญชัยตอบ " รีบไปเอาน้ำมันกับป่านมาเถอะ "

       ลูกสาวยักษ์รีบไป เอาน้ำมันกับป่านมาให้ทันที ฝ่ายธนญชัย เมื่อได้ของประสงค์แล้ว ก็บอกให้ลูกสาวยักษ์จัดแจงยกหม้อน้ำตั้งไฟให้เดือดพล่านทีเดียว " น้ำเย็น มันสวยช้า " ธนญชัยบอก " เดือดแล้วมาเปิดข้าออกสักประเดี๋ยว ข้าจะจัดการทำให้สวยเร็ว ๆ เข้า ใจไหม ? "

       ลูกสาวยักษ์รับคำ เมื่อน้ำมันบนเตาเดือดพล่านแล้วก็นำกุญแจ มาไขให้ธนญชัยออกจากกรง ธนญชัยให้ลูกสาวยักษ์นอนลง เอาฟันกัดป่านนี้ไว้ ลูกสาวยักษ์ก็ทำ ตามเขาสั่ง เมื่อได้ทีเช่นนั้น ธนญชัยก็คว้าเอาหม้อน้ำมันที่กำลังเดือดพล่านเทลงในปากหล่อนทันที หล่อนถูกน้ำมันร้อนดิ้นตึงตังอยู่สักครู่ก็ขาดใจตาย

       ครั้นลูกสาวยักษ์ตายตามประสงค์แล้ว ธนญชัยก็ถอดเอาเครื่อง แต่งตัวของมันมาสวมใส่ ปลอมเป็นลูกสาวยักษ์ จัดแจงตัดศพมันเป็นท่อน ๆ ต้มไว้คอยท่านาง ยักษ์จะกลับ

       พอตกเย็น นางยักษ์กลับมา ลูกสาวปลอมก็ยกเอาสำรับกับข้าว ซึ่งจัดทำโดยเนื้อลูกสาวยักษ์ตัวจริงมาให้

       " มนุษย์คนนั้นมันดุมาก พังลูกกรงเหล็กออกมาบีบคอข้า ข้า ต่อสู้มันเกือบไม่ไหว พอดีที่มันเหนื่อยอ่อนลงจึงพลาดท่าถูกข้าแทงตาย ข้ายังเจ็บคอ...เจ็บจนเสียง ข้าเปลี่ยนไปจนแทบจะจำเสียงตัวเองไม่ได้ " ลูกสาวปลอมบอก " แม่รีบกินเสียเถอะ ข้าจะไปตักน้ำ มาให้ "

       " ไม่ต้องหรอกลูก " นางยักษ์ห้าม " เมื่อไม่สบายก็ไปนอนเสีย เถอะ แม่จะไปตักเอง "

       " ข้าไม่เป็นไรมาก แม่ไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอก แม่นั่งกินให้สบาย ใจเถอะ " ลูกสาวปลอมบอก แล้วฉวยหม้อน้ำไปยังท่าน้ำ พอพ้นเขตบ้านนางยักษ์เท่านั้น ธนญชัย ก็รีบวิ่งอย่างรวดเร็ว เขารู้อยู่ในใจว่า ไม่ช้านัก นางยักษ์ก็ต้องรู้และจะตามมาหักหอเขาแน่...

หลังจากวิ่งมาพักใหญ่ เห็นว่าเป็นระยะทางไกลมากพอ สมควรและนางยักษ์ไม่สามารถจะติดตามมาทัน ประกอบทั้งดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลง จวนจะมืดสนิท อยู่แล้วธนญชัยจึงจัดแจงหาต้นไม้ใหญ่พอจะอาศัยนอนได้ ปีนขึ้นไปนอนบนคาคบไม้ ซึ่งมีใบปกหนา เพื่อป้องกันมิให้สัตว์ร้ายหรือยักษ์มาทำอันตรายได้อีก

       เวลาล่วงไปด้วยความเงียบสงัด จนกระทั่งเที่ยงคืนธนญชัย ก็ตกใจสะดุ้งตื่นขึ้น ด้วยได้ยินเสียงลมพัดอู้มาทางทิศใต้ กิ่งไม้น้อยใหญ่หักลงมาดังสนั่น สักครู่ หนึ่งก็ปรากฏร่างยักษ์ใหญ่ หน้าตาน่ากลัวตนหนึ่ง เหาะทะยานมาลงตรงบริเวณไม่ห่างจากต้นไม้ ที่เขานอนอยู่นัก เขาขนลุกซู่ด้วยความกลัวอย่างที่สุด เบียดตัวเข้าไปซุกงออยู่ในซอกกิ่งไม้ที่มีใบ ปกคลุมอยู่มิดชิด

       ยักษ์ตนนั้น เดินตรงมายังต้นไม้ที่ธนญชัยซ่อนตัวอยู่มันเดิน วนเวียนรอบโคนต้นไม้อยู่พักหนึ่ง คล้ายจะมองหาอะไรสักอย่าง แล้วเอาเท้ากระทืบพื้นดินตรงโคน ต้นไม้นั้นสามครั้ง

       ทันใดนั้น หินก้อนใหญ่ที่อยู่ใต้โคนต้นไม้ก็เลื่อนออกจากที่นั้น แลเห็นเป็นช่องไปใต้ดิน เจ้ายักษ์ลงไปตามช่องนั้นสักครู่ก็กลับขึ้นมาพร้อมด้วยลิงตัวหนึ่ง และคบ เพลิงสว่างจ้า มันวางคบเพลิงไว้ที่โคนต้นไม้ ไปเก็บใบไม้จากต้นไม้เล็ก ๆ ซึ่งอยู่ใกล้ ๆบริเวณนั้น มาสองสามใบและตักน้ำที่บ่อน้ำเล็ก ๆ ที่อยู่ข้าง ๆมา แล้วเอาใบไม้ใส่ลงไปในน้ำ เทราดลงบนตัวลิง ไม่ช้าลิงก็กลายเป็นนางงาม ครั้นแล้วก็พานางลงไปในถ้ำ คราวนี้จนกระทั่งจวนรุ่งสาง จึงพานาง กลับขึ้นมา

       เจ้ายักษ์ร้ายไปเก็บใบไม้จากต้นเล็กอีกต้นหนึ่ง และตักน้ำมา จากบ่ออีกแห่งหนึ่ง เอาใบไม้ใส่ลงไปในน้ำเทราดลงบนตัวนางเช่นคราวก่อน ไม่ช้านางก็กลับเป็น ลิงเหมือนเดิม แล้วมันก็พาลงไปในถ้ำ สักครู่มันก็กลับขึ้นมาตามลำพัง เอาหินปิดปากช่องอย่างเดิม จึงไป ธนญชัยอยู่บนต้นไม้ได้สังเกต เห็นสิ่งที่ยักษ์ทำโดยตลอด พอสว่างก็ลงจากต้นไม้เก็บใบไม้ จากต้นทั้งสอง และตักเอาน้ำจากบ่อน้ำทั้งสองมา กระทืบเท้าที่โคนต้นไม้สามครั้งเหมือนอย่างที่ยักษ์ ทำ

       ในทันใดนั้น แผ่นหินก็เลื่อนออก แลเห็นช่องมีบันไดแข็งแรงลง ไปใต้ดิน ธนญชัยไม่รอช้า ก้าวลงไปข้างล่างทันที สักครู่ก็พบปราสาทงดงามอยู่ในนั้น เขาเข้าไป ตรวจดูทุกห้อง มิได้พบพานผู้ใดอยู่ในปราสาทหลังนี้เลยนอกจากลิงตัวที่ยักษ์พาขึ้นไปเมื่อคืนนี้ ซึ่งถูกล่ามไว้ในห้องแห่งหนึ่ง ธนญชัยรีบจัดแจงเอาใบไม้ที่เก็บมาจากต้นแรกแล้วนำไปเทลงบนร่าง ของลิง

       ลิงกลายร่างเป็นนางงามเหมือนคราวก่อน ในทันใดและ...ทันที ที่นางเห็นธนญชัย ก็ตกใจจนตัวสั่นร้องถามว่า

       " ท่านเป็นใคร ทำไมเข้ามาในนี้ได้ ? "

       " ขอให้นางบอกข้าก่อน " ธนญชัยย้อน " เหตุใดนางจึงเข้ามา อยู่ในนี้ ? "

       นางงามอิดเอื้อนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้นว่า " ข้าคือเจ้าหญิง กุหลาบ ธิดาของพระเจ้านเรนทร์แห่งนรินทร์นคร แต่ข้าตามเสด็จพระบิดามาประพาสป่าและบัง เอิญหลงพระบิดามาคนเดียว จึงถูกยักษ์เอาตัวมา มันรักข้าและต้องการข้าเป็นเมีย ข้าก็หาทางเบี่ยง บ่ายเอาตัวรอดจากมันมาครั้งแล้วครั้งเล่า จนมันไม่ไว้ใจ จึงเปลี่ยนรูปให้ข้าเป็นลิง นำมาไว้ในปราสาท ใต้ดินนี้ ไอ้ยักษ์มันมาที่นี่ทุกคืน พอมาถึงก็เปลี่ยนข้ากลับคืน เกลี้ยกล่อมให้ข้ายอมเป็นเมียมัน ครั้นข้าหาอุบายหลีกเลี่ยงสำเร็จ มันก็นำข้ากลับขึ้นไปเปลี่ยนร่างเป็นลิง นำกลับมาไว้ในปราสาทนี้ อย่างเดิมเช่นนี้เสมอมา นี่ถ้ามันเห็นท่านเข้ามาในนี้คงจับท่านฉีกเนื้อกินเป็นอาหารอย่างไม่มีปัญหา "

       ธนญชัยได้ฟังนางเล่าเช่นนั้น ให้สงสารเป็นที่สุด เขาขันอาสา ขึ้นว่า " เอาเถอะเจ้าหญิง ขออย่าได้วิตกประการใดเลย ข้าจะจัดการกับมันและช่วยเจ้าหญิงขึ้นไป จากที่นี่ให้ได้ "

       " ท่านอย่าหาที่ตายเลย " เจ้าหญิงห้าม " เจ้ายักษ์ตัวนี้ฤทธิ์ เดชมันมากมายเหลือเกิน ข้ายังไม่เห็นใครจะสู้กับมันได้สำเร็จ นอกจากจะเอาชีวิตมาเป็นเหยื่อมัน เท่านั้น ทางที่ดีท่านขึ้นไปเสียเถอะ อย่าช่วยข้าให้เสียเวลาเลย "

       " ขอให้เจ้าหญิงไว้ใจข้าเถิด " ธนญชัยรับรองแข็งขัน " ถึง ยักษ์มันจะวิเศษวิโสสักปานใด ข้า...ธนญชัยก็จะเอาชนะมันให้จงได้ "

       ว่าแล้วก็ตรงเข้าโอบกอดเจ้าหญิง ปลอบโยนให้คลายความกังวล พระทัย จนล่วงเวลาเย็น เจ้าหญิงจึงบอกธนญชัยว่า " ยักษ์จวนจะมาแล้ว ให้ท่านรีบไปซ่อนเถอะ อยู่ที่นี่ท่านจะไม่พ้นอันตรายแน่ "

       " มันนอนหลับเมื่อไหร่ ? " ธนญชัยถาม

       " ไม่ช้าดอก มันจะมานั่งคุยกับข้าสักครู่ก็หลับ " เจ้าหญิงตอบ " ท่านรีบจัดการเปลี่ยนร่างข้าแล้วรีบไปซ่อน ที่กองดอกไม้หลังปราสาทนั่นเถอะ "

       ธนญชัยรีบจัดการเปลี่ยนร่างให้เจ้าหญิงให้เป็นลิงอย่างเดิมแล้ว จึงเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในกองดอกไม้หลังปราสาทโดยไม่รอช้า เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ต่อมา.....ยักษ์ ร้ายมาตามเคย พอมาถึงก็จัดแจงนำลิงขึ้นไปเปลี่ยนเป็นรูปเจ้าหญิงแล้ว นำกลับลงมาพูดคุยอยู่ สักครู่ก็ม่อยหลับไป

       เจ้าหญิงรอจนแน่ใจว่ายักษ์หลับสนิทแล้ว จึงให้สัญญาณแก่ ธนญชัย

       ธนญชัยค่อย ๆแหวกกองดอกไม้คลานออกมา หยิบใบไม้กับ น้ำที่ยักษ์เคยใช้ราดเจ้าหญิงให้กลายเป็นลิง ตรงเข้าราดเจ้ายักษ์ทั้งหลับอย่างรวดเร็ว

       ทันใดนั้น ยักษ์ร้ายก็กลายเป็นลิงทะโมนทันที ธนญชัย นำโซ่เส้นใหญ่ที่มีอยู่ในปราสาทนี้ ล่ามลิงไว้ แล้วจับยัดใส่ในกรงลั่นกุญแจอย่างแน่นหนาแข็งแรง แล้วพาเจ้าหญิงขึ้นมาข้างบน เลื่อนหินปิดช่องเสีย จึงพากันเดินทางมุ่งสู่นรินทร์นคร เพื่อส่ง เจ้าหญิงกุหลาบต่อไปอย่างเร็วรี่.....